All entries for June 2007

June 25, 2007

Chapter 4, done

หลังจากที่ทำงานอย่างบ้าคลั่งติดต่อกันเป็นเวลานาน
ไม่ได้ไปเที่ยวไหนกับใครเขาเล้ย
ดิฉันก็เขียนวิทยานิพนธ์จบไปทั้งหมดหมื่นหกพันคำกว่าๆ
ถือเป็นความสำเร็จที่แลกมาด้วยเหงื่อจริงๆ

เหลืออีกสองบทเท่านั้นก็จะได้กลับบ้าน

เอ้า สู้ตายค่ะ
เหลือเฮือกสุดท้ายสองเฮือก (ใหญ่มาก) เท่านั้นนนนนนนนนน

Mom and everyone at home,
I’m getting closer and closer to the day when we will be happily together!! haha

wait for me!!

Radc

June 22, 2007

I have my own Nissan and Coat of Arms

Introducing the Nissan Verita.

A European masterpiece that is a marriage of timeless design and modern amenities. The Nissan Verita is created for those who wish to make their own personal statement. At any cost.

A fusion of innovative convenience and classic features.
The Nissan Verita.

mynissan

ก็รู้อยู่ว่า ชื่อชั้นกลายเป็นชื่อรุ่นของรถไป
แต่เมื่อวานเพิ่งมาเห็นรถจริงๆ
ก็สวยน่ารักดีอยู่ ทำทรงทำสีย้อนยุคเป็นรีโทรล่ะ
คาดว่าคนที่ชอบออสตินคงจะชอบรถทรงนี้

Veritas

นี่ก็เครื่องหมาย coat of arms ชื่อชั้น คนส่งมาให้ไปเจอะเข้าที่เวปฮาร์วาร์ด
รู้สึกตัวเองพิเศษขึ้นมาทันใด มีทั้งรถ มีทั้งตรา
แต่ดิซเซอร์ไม่ถึงไหนไหนไหนไหนไหน5555555555555

I, Verita, am slacking again
อู้งานมาเล่นเกมส์ออนไลน์บ้างล่ะ
เดินเล่นนอนหลับทำตัวไร้ประโยชน์บ้างล่ะ
ดูข่าวไปก็ก่นด่าทักกี้ไปบ้างล่ะ
อ่านบลอคชาวบ้านและอัพบลอคอย่างนี้บ้างล่ะ

ไปดีกว่า
เข้ามาเขียนอะไรไร้สาระแล้วจากไป ฮ่าฮ่า

คิดถึงทุกคนนะจ๊ะ


June 12, 2007

Sadness

I think letting go is not as hard as it seemed at first…
Now I’m trying to let go of everything…
but there’s a paradox in this act…

Why do we have to struggle, then, if letting go is the key?
Why do I have to attain this degree when I should be living on bare necessities in some hermitage…?

Indian Philosophy may provide the answer.. everything develops in its own way, in its own stages…

Not yet a Sanyasi, haven’t accomplished anything in life to share with others or contribute to the good of others, I will have to do what I have to do…

Then, where does this sadness come from?
It comes from my not being to get the big picture… or I do grasp it but find myself not willing to accept it…

Yeah,
I finally realise that life is just a solitary trail towards nothingness.

We come alone, we finally leave this world alone.
To cling on to loved ones is natural.
To be deeply attached with families and friends and objects…
is very natural.

But blindedly doing so can sometimes cloud the fact that, to our dismay, everything comes and goes.

To see through all that, to understand mutability, makes you feel utterly miserable…at first… this is the cause of my sadness…
for I think I’m currently on this stage.. The basic stage…

I feel sad riding on the bus missing home
or seeing friends off at the rail station

I feel utterly sad seeing the changes visible on the faces of people I love on the photos they’ve sent…

I feel worried reading the news about the political situation in Thailand

I feel worried when I sit thinking about my work and my studies…

I feel scared of losing my loved ones… afraid that they would be snatched away from me by their own wrath or claws of death

One of the Buddha’s most brilliant disciples said that to solve a problem, you must look at the roots where it stems from…

Mr Keats tried… in his own way

============================================

But when the melancholy fit shall fall
Sudden from heaven like a weeping cloud,
That fosters the droop-headed flowers all,
And hides the green hill in an April shroud;
Then glut thy sorrow on a morning rose,
Or on the rainbow of the salt sand-wave,
Or on the wealth of globed peonies;
Or if thy mistress some rich anger shows,
Imprison her soft hand, and let her rave,
And feed deep, deep upon her peerless eyes.

She dwells with Beauty -Beauty that must die;
And Joy, whose hand is ever at his lips
Bidding adieu; and aching Pleasure nigh,
Turning to poison while the bee-mouth sips:
Ay, in the very temple of Delight
Veiled Melancholy has her sovran shrine,
Though seen of none save him whose strenuous tongue
Can burst Joy’s grape against his palate fine:
His soul shall taste the sadness of her might,
And be among her cloudy trophies hung.

==========================================

But Mr Keat’s still lost in his trying to get rid of this melancholy thing…
since he still believes that extreme pain can be compensated by exteme joy… he does not get the picture that there is no such thing as an extreme joy or an extreme pain…

Sadness stems from ignorance…
I’m sad because I’m stuck in this humanly ignorance…

Lost in the very “maya” or illusion which propels the sale of anti-ageing cream, fancy cosmetics, and the like…

The very “maya” which makes me feel extremely stressed when it comes to work at hand…

Sadness… what does it yield in the end?

The ultimate stage would be to feel deeply content.

To be awaken and let the tide brings whatever it brings…
let time take us to wherever it takes us…

I hope I can attain that contentment…
and you too, my family and friends…


June 11, 2007

Chapter Three done and Half Way there!!

Woolf is back in business!!

Chapter Three, done…(just ten minutes ago)
and that means I have now completed half of my oeuvre…

I know there’s hard work ahead
but my spirits are high!!

Thank you mom for your e-mails
and friends for all the support…

Missing everyone back home na ka

veritasriratana

June 06, 2007

I'm letting you go now.

I’m letting you go now.
I’m letting you go.

I’ve clung to you for so long,
now I release you from my mind,
Though my love for you is ever strong,
Though you’re one of a kind.

I wish you happiness life can give,
peace of mind and mind of peace,
And more and more should you receive,
from others who would never cease,
to give you love.

I can never hold another,
the way I have held you.
nor gaze upon another,
for all I see is you.
You’re in everything I do-
though you’re not at all aware
that you’re the only one I care.

I will invest all my life,
my joy, sorrow, hope and sweat,
in oeuvre for others, though this strife-
slowly turns my heart… cold dead.

Do not ask me, years ahead,
why I’m still on my own,
my life without you, years ahead,
means walking all alone.

Letting go of your hand,
I wish that it would be-
softly in that of the man,
who would forever be,
worthy of your affection,
and of mine.
You see,

I’m letting you go now.
I’m letting you go.

If love means letting go,
Mine will grow deeper, deeper still,

Life’s rippling tide can only show,
what time can never, ever kill.

letgo


June 05, 2007

How can you mend?

นี่แหละคือความเสียใจ

ชอบเพลงนี้จัง

ปล อิ๊ป เราว่าจะไม่เปิดแล้วล่ะ แต่มันอดไม่ได้:)


June 04, 2007

Self–love and Wisdom

วันอาทิตย์ได้มีโอกาสไปทำบุญที่วัดป่าสันติธรรม เมืองวอร์ริค
เนื่องในวันวิสาขบูชา ร่วมกับสมาคมนักเรียนไทยที่วอร์ริคมา

temple

ก็จะขอส่งบุญและสันติทางจิตใจให้
พ่อแม่ ครอบครัว
ครูบาอาจารย์
และเพื่อนๆ ทุกคนโดยทั่วหน้า ค่ะ

meprostrate

หลังเวียนเทียน
ก็จิตใจผ่องแผ้วเบิกบาน
ยามได้นมัสการพระพุทธ
บูชาพระธรรมคำสอน
ระลึกถึงคุณพระสงฆ์

vesakh

เดินเข่าอย่างสวยงาม (บรรยากาศดีมากเลยวันนี้ อากาศร้อนทำให้นึกถึงที่บ้าน)

templ2

ฟังหลวงพ่อท่านเทศน์แล้ว รู้สึกว่าธรรมะและคำเทศน์นั้นเป็น nourishment ทางจิตใจอย่างที่ท่านว่าจริงๆ เรานั่งเรียนนั่งทำงานบางทีก็ละเลยอาหารทางจิตที่จะทำให้ชีวิตเราสงบสุข มีปัญญาที่จะกำหนดรู้ทันการเปลี่ยนแปลงและความไม่เที่ยงทั้งหลายทั้งปวง ตั้งใจไว้ว่าเราจะต้องพยายามไม่ละเลยตรงจุดนี้

ข้อที่รู้สึกว่าเป็นประเด็นที่ควรนำมาใช้กับชีวิตดิฉันตอนนี้คือ

ข้อแรก
เรื่อง Self-love ซึ่งหลวงพ่อท่านว่าเป็นคนละเรื่องกับ being selfish
การรักตัวเอง การหวังดีกับตัวเอง นั้นสำคัญ
เพราะถ้าเราไม่มีตรงนี้แล้ว
เราจะทำประโยชน์หรือเผื่อแผ่ความรักความหวังดีแด่ผู้อื่นได้อย่างไร

กลับมาคิดดู
การปล่อยให้ตัวเองเครียด (ซึ่งเพิ่งเครียด... อีกแล้ว แค่เมื่อประมาณห้านาทีที่แล้วที่กำลังนั่งปั่นงาน) การกดดันตัวเองมากจนเกินไป การอดหลับอดนอน ไม่สนใจสภาพร่างกายและจิตใจตัวเองนั้น ถือเป็นการเบียดเบียนตัวเอง
การละทิ้งงานเพื่อมานั่งพินิจดูสิ่งปรุงแต่งทางอารมณ์ นั้นไม่ใช่เรื่องเห็นแก่ตัว
จริงๆ แล้วการละทิ้งทุกสิ่ง อย่างที่เจ้าชายฮินดูผู้หนึ่ง
(ผู้ซึ่งวันหนึ่ง วันที่เราระลึกถึงในนามวิสาขบูชา ได้บรรลุถึงพุทธิปัญญา)
ได้กระทำไปนั้น หาใช่เรื่องเห็นแก่ตัวแต่อย่างใด

ข้อที่สอง
การมีสติ และปัญญาจากการปลงมรณังสังขาร
แลเห็นความไม่เที่ยงของทุกสิ่งทุกอย่าง

เพราะที่ผ่านมา จิตใจว้าวุ่นวิตกอยู่กับเรื่องการเมืองของประเทศไทยเหลือเกิน
(หลักฐานอยู่ที่เอนทรีของวันที่ 29 พฤษภาคม ด้านล่าง จะก้าวร้าวอะไรล่ะ)

มีการเก็บมาไม่พอใจคนที่ความคิดเห็นไม่เหมือนตัวเองบ้างล่ะ
หงุดหงิดบ้างล่ะที่ต้องจัดการกับอะไรหลายสิ่งหลายอย่างที่ตอนนั้นรู้สึกว่าขัดหูขวางตา

ทั้งที่จริงๆ แล้วการเมืองเป็นสิ่งไม่เที่ยง อย่าว่าแต่การเมืองเลย
ชีวิตคนเรามีเกิดมีดับ แก่แล้วแก่เลยไม่มีวันถอยหลังกลับ
เซลล์ผิวหนังของเราเปลี่ยนไปทุกเสี้ยวของเสี้ยวของเศษเสี้ยววินาที
นับประสาอะไรกับความคิดของเราที่โลดแล่นไปมาอย่างที่วูลฟ์แสดงให้เห็น

ดังนั้นจะเอาอะไรกับโลกนี้มากคะ
และจะยึดติดอะไรมากมาย (บอกตัวเองไว้!! วริตตา)

(จริงๆ ต้องสารภาพว่า การ let go มันทำยากมาก
เพราะเมื่อเช้าขณะนั่งรถไปวัดยังอดไม่ได้ที่จะพูดถึงหรือ ”เปรย” เรื่องการเมือง กว่าจะตั้งสติสำรวมใจได้นั้นก็แทบจะข้ามธรณีประตูวัดไปกราบพระประธาน)

ภาวะการตามจิตไม่ทัน หรือการไม่ครองสติให้มั่นนี้
เป็นปัญหาใหญ่ของดิฉันจริงๆ

สองข้อนี้ต้องพยายามปรับปรุงด่วน
ใครที่มีข้อแนะนำอะไรดีดีหรือข้อคิดเห็นเรื่องนี้อย่างไร
ก็ขอให้แบ่งปันแนะนำกันมาบ้างนะคะ

สวัสดี

peace

คุณแม่โน้ต (แกดูไม่อ้วนจริงๆ ไม่ต้องคิดมาก)
ลูกหวานเย็น และป้าอิ๊ป กำลังทำบุญตักบาตรร่วมกัน

meip

กับหญิงไทยใจงาม Miss Angel in Disguise :P


June 2007

Mo Tu We Th Fr Sa Su
May |  Today  | Jul
            1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30   

Search this blog

Tags

Galleries

Most recent comments

  • congratulations by secret admirer on this entry
  • ?? by kwangbeauty@M6arts on this entry
  • by Kwang Beauty on this entry
  • u are so fast….. by on this entry
  • by jeep on this entry

Blog archive

Loading…
Not signed in
Sign in

Powered by BlogBuilder
© MMXXI