July 28, 2007

Did I really write this?


Cursing my computer and rummaging through files
which stare back from My Document,
I found this…

I wonder…
Did I really write it?

Images, vivid images come with the poem…
4 years have past. I was in my second year…
White and back uniform, white and black images…

I was young, well, younger…
Angered by everything, thinking I could change things…
Thinking that writing this could change things…

I still feel the same but I lost the flame I used to kindle in my heart…
it has been replaced by something… truly indescribable…
I learn to let go, and bear the unbearable…

Have I lost myself somewhere along the years?
I used to write poems
Now I’m writing poem-within-a-poems…
Have I lost it?

Cursing my computer and rummaging through files
which stare back from My Document,
I found this…

I wonder…
Did I really write it?


*Ode to our honorable student *

by Verita Sriratana

Dear honorable student, most precious and true,

We thank for your presence: your duties are full,

To step late in class with your new Prada shoes,

And dad’s Mercedes waiting, hungrily, burning off fuel,

Grabbing gold Gucci bag and a neat Nokia phone.

In your well-manicured palms and red lighted head,

Lies all our future, the journey to the unknown-

Destinies to be encountered many years ahead,

Your hard foreign tongue which swallows our language,

Singing loud their culture, shyly mumbling ours,

Still, ‘tis great delight to see you’ve managed-

To throw away your time, valuable shopping hours,

And be cultivated by our own poor sake,

Sincerely yours, poor farmers with rakes.

*จดหมายแด่ท่านผู้ทรงเกียรติ *

เรียน นิสิตผู้ทรงเกียติ นักศึกษาผู้ทรงภูมิ


แบกแอกภารกิจอันหนักหนา เราเข้าใจ

เยื้องย่างเข้าห้อง สวมปราดาคู่ใหม่ ของแท้ สายเสมอ

เบนซ์พ่อรอหน้าตึก เผาไหม้น้ำมัน สูบควันอย่างกระหาย

ห้อยกระเป๋ากุชชี ถือโนเกียรุ่นล่ากรีดกราย

แต่ในทุกห้วงสำนึก ท่านคงตระหนักดี

ว่าในอุ้งมืออันเอี่ยมอ่อง เล็บมือทั้งสิบที่ทำมาอย่างดี

ในหัวแดงๆ ผ่านทั้งดัด ทั้งยืด ทั้งยี

ชีวิตของพวกเรา อนาคตอันไม่แน่นอน




กู่ร้องก้องของเขาดี กลับอับอายว่าเราลาว

ภาษาเราไม่สวย แต่จริงใจ


เรายินดีที่ท่านอุตส่าห์ปลีกเวลาอันมีค่า เสียสละอย่างยิ่งใหญ่







Yes, I did write it…
And I’ve lost myself
And I’ve gained myself…
but only in a different equation…

If what the Greek sage said is true,
that try as you may, you’ll realize that you
can never step into the same river twice,

It is so…
That you can never step into the same poem twice…

I did write such a poem,

I still do.

- 4 comments by 0 or more people Not publicly viewable

  1. Mom

    Hats off to you, for this enlightening poem!

    28 Jul 2007, 02:30

  2. mama de la Hoya

    What I love most about rivers is:
    You can’t step in the same river twice
    The water’s always changing, always flowing
    But people, I guess, can’t live like that
    We all must pay a price
    To be safe, we lose our chance of ever knowing
    What’s around the riverbend
    Waiting just around the riverbend
    For me, coming for me.

    29 Jul 2007, 08:18

  3. Pui Oasis

    I do sense that something in you has changed..

    But in a good way :)

    Anyway, you remind me of my prof and he’s 49 yrs old now :p hahahah.. kidding ja

    31 Jul 2007, 09:23

  4. Kong

    บางทีอาจจะเป็นจิตร ภูมิศักดิ์

    31 Jul 2007, 09:56

Add a comment

You are not allowed to comment on this entry as it has restricted commenting permissions.

July 2007

Mo Tu We Th Fr Sa Su
Jun |  Today  | Aug
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31               

Search this blog



Most recent comments

  • congratulations by secret admirer on this entry
  • ?? by kwangbeauty@M6arts on this entry
  • by Kwang Beauty on this entry
  • u are so fast….. by on this entry
  • by jeep on this entry

Blog archive

Not signed in
Sign in

Powered by BlogBuilder