All entries for July 2007

July 30, 2007

Moraalridders

Gelezen op ‘n lantaarnpaal tegenover het Amsterdamse Amstelstation:

“Stop geweld tegen de natuur of u krijgt ruzie”.


July 26, 2007

Vergeet niet hoe de oude dichters schreven

Vlam

Schuimende morgen

en mijn vuren lach
drinkt uit ontzaggelijke schalen
van lucht en aarde
den opalen dag.

H. Marsman, uit de bundel Verzen (1923)


Bus

Klopt als een buschauffeur.Terwijl ik aan kom lopen, rijdt de bus net van het busperron weg. Shit. Gelukkig moet de bus eerst nog een rondje om de busrotonde en dan langs mij. Ik spring er in mijn wankele hoop haast vóór. Realiserend dat mij overrijden nóg meer tijd zou kosten, stopt de buschauffeur dan maar. “Hartstikke bedankt…” hijg ik oprecht dankbaar. De buschauffeur kijkt me met spreekwoordelijke grote ogen aan. Beleefde jongemannen zijn in deze omgeving inderdaad schaars. Mijn beleefdheid is de macht der gewoonte.

Om dan nu tot de reden te komen waarom dit stukje tevens onder de rubriek “Taalvragen” valt. Klopt als een bus. Waarom klopt iets als een bus? Omdat ik geen zin had de buschauffeur nóg meer te verbazen waarbij we het risico zouden lopen dat hij tijdens het rijden van zijn stoel zou vallen van verbazing vroeg ik hem maar niet of hij hier toevallig iets over gehoord had.

Bij mijn weten klopt een bus nooit. Of bedoelt de uitdrukking dat een bus heel erg “ok” is en daarom “klopt”? Want dát klopt natuurlijk als een bus.


July 25, 2007

Paarden

Mijn zusje is gek op paarden.

Ik kan me voorstellen dat dit nou niet direct een pakkende opener is om de aandacht van de lezer vast te houden.
Ik zou dat als lezer ook hebben.
Je leest op iemand’s blog over zijn kleine zusje.
“paardengek zoekt lieve aardige en schatige pony/paard”
schrijft ze op het internet.
Ze is op zoek naar een verzorgpony/paard.
Voorlopig zoekt ze elke week een paar keer wel
een paard op. Op de manege.
Om het te borstelen, aaien, vlechten.
Weet ik veel wat ze er allemaal mee aan moet.

Paarden hebben de dromerige blik van een meisje van tien.
Ze staan in de wei een beetje te niksen, sierlijk te zijn.
Ze hebben vaak ook een grappige wat hulpeloos ogende pony.
(Ik bedoel niet het kleine soort paard, maar het kapsel.)
Ze buigen zich eens voorover om een hap gras te nemen,
leggen hun hoofd op de zij van een ander paard.
Paarden hebben namelijk geen kop maar een hoofd.
Ik weet niet precies waarom een paard dan wel en bijvoorbeeld niet een koe.
Plotseling beginnen ze ineens hard te rennen, dat zou er in slow motion ook goed uitzien.
Net een luie maar gespierde vent in een fitnesscentrum.
Komt binnen, gaat op zo’n gewichthefbank zitten. Heist drie keer zo’n gewicht omhoog. Gaat dan weer rechtop zitten en om zich heen kijken. Et cetera.

Toch is er met paarden nog iets meer dan alleen de kleinemeisjesachtige opwinding cq aantrekkingskracht.
Ze staan in de wei. Hier eentje. Daar eentje. Eén slootje verder staan er tien op een rij naar de rest te kijken. Dat zag ik vandaag.
Paarden horen er wel gewoon bij.
Als je ze niet uitvergroot, niet aanbidt, dan staan ze best goed in het landschap.
Dan zijn ze niet zo kitsch.


July 24, 2007

Wat hoopte ik eigenlijk?

Eemnes

Toen ik een tijdje schreef (enkele jaren)
Bleek ik overal fietsen te hebben laten staan.

Allen dezelfde kleur, gek; kleur, vorm, waarheen
ze reden. Ik reed met stomheid geslagen

dezelfde ronde langs het papier.
Wolken namen geen vorm aan (nooit

zolang ik keek). Het gras was altijd groen
maar niet groen als gras; gedoemd

erin gevangen te dragen de hele hemel.
En mijn bleke gelaat zolang ik keek.

Wat hoopte ik eigenlijk? Dat mijn fietsen
jou door dit papier meenemen zouden,

naar mijn wolken, naar mijn gras?

Eemnes 3/1/07


July 18, 2007

Wisselwerking

ZonnestraalAls de zon over het landschap valt, worden de velden mooi. De aarde straalt, gezonder en gelukkiger dan een moment ervoor.

De zon is briljant, warm en machtig. De zon bezit de eigenschap dingen te kunnen verbeteren.

De aarde is zacht, groen en vochtig. Ze is delicaat en gevoelig.

Maar de zon heeft iets nodig om haar glans op te doen weerkaatsen. En de groene aarde is zonder licht triest en hard. Zon en aarde kunnen niet zonder elkaar; dit is de wisselwerking van energie en materie.


July 17, 2007

Volwassen

Bedacht me gisteren dat ik nu al ruim vijf jaar volwassen ben. Nu ja, als je me dat zes of zeven jaar geleden vroeg dacht ik daar vast anders over. Maar ik bedoel, je weet wel, volwassen volgens de wet, dat je mag stemmen, autorijden, sterke drank kopen en in de koffieshop zitten zonder dat de eigenaar zenuwachtig wordt. Dat mag ik nu al ruim vijf jaar.

Het zette me aan het denken over wat deze verworvenheid nou precies voor me betekende. Om te beginnen is het aan me te zien. Ik ben er de afgelopen paar jaar merkbaar ouder uit gaan zien; dat komt op zich goed uit want ik zag er altijd drie jaar jonger uit dan ik was. Nu zie ik er dus echt uit als een driejetwintugjarigu. Heb wel een stuk meer grijze haren dan toen ik begon aan het avontuur der volwassenheid. En een baard. Die had ik toen ook nog niet.

En natuurlijk bleef de verandering niet beperkt tot alleen mijn tastbare ik, dacht ik verder. Ik ben wel veranderd, maar hoe dan? Hoe heeft het volwassen zijn daarin een rol gespeeld? Ik bedacht me dat ik rustiger geworden ben als persoon, minder hard praat en zinnen aaneenrijg met lange pauzes tussen woorden, om goed na te denken wat ik zeggen wil. (Grapje. Eigenlijk omdat ik ongeconcentreerd ben.) Ik ben serieuzer dan ik eerder was. Drie jaren universiteit hebben mij een stukje van de complexiteit van de wereld getoond en ik moet erkennen dat dit bewustzijn op mij weegt, ik hem vaak aanwezig voel en in mijn doen en laten met mij meedraag. Ik ben gevoeliger voor details, culturele en persoonlijke verschillen, en, op een andere manier dan vroeger, de meningen van anderen. Ik kan stil zitten terwijl de rest in gesprek is, mijn geest laten afdrijven naar een probleem of vraagstuk, werelds of persoonlijk. Zo breng ik vele denkuren door.

Toch heb ik ook zeker wat meegenomen. Mijn respect voor kunst, boeken, muziek, schilderijen, heb ik met me de volwassenheid ingedragen. Misschien op een andere manier, meer doordacht, minder spontaan, maar met artistieke mensen en een kunstenaarachtige sfeer om me heen voel ik me nog steeds goed. Nog steeds ook doe ik zelf pogingen om me te uiten. Nog steeds ambieer ik deel van de makende, vernieuwende wereld te zijn. Op een manier die bij mijn volwassen omstandigheden hoort, maar toch zeker niet vrij van utopisch idealisme en een gedroomde persoon die ik wil zijn.

Politieke meningen had ik vroeger al, expressiever en radicaler dan leeftijdsgenoten op de middelbare school. Maar nu ik mag stemmen ga ik daar gematigder mee om. Voor een vijfjarige periode ben ik uitzonderlijk vaak gedwongen geweest na te denken over wat mijn ideaal is, wie ik in de politiek vertrouw, wat de balans is tussen praktijk en droom. Van een politieke partij ben ik voorlopig nog maar niet lid geworden.

En er blijft iets onmogelijks bestaan. Ik en deze wereld. Ik en mezelf. Dit zijn conflicten waarin ik mezelf meer dan vroeger verlies. Ik neem het voorlopig van jaar tot jaar, maand tot maand, in sommige gevallen zelfs van dag tot dag om het aan te kunnen. Weet na vijf jaar dus nog steeds niet wat ik wil, wat ik willen moet, en wat ik moet als ik iets wil.

Om tot de slotsom van deze zelfreflectie te komen. Volwassenheid is kind zijn terwijl je jezelf er langzaamaan bewust van wordt dat de coulisestukken zich steeds verder van je verwijderen en je achterblijft met je eigen, naakte leven.


July 16, 2007

Troostmuziek

Een week of twee geleden prees Martin Bril in de Volkskrant het vochtige bos van de zomer als een plek waar het goed toeven is. Een aankondiging van herfst die komen gaat, een mooi groen plekje in de schaduw. Maar: bossen die altijd nat zijn, zo raadde hij ons aan, kunnen we maar beter mijden als de pest. Die deugen niet.

Het bos waar ik deze dagen elke morgen doorheen rijd is altijd nat. Toch kom ik er twee maal daags naar terug. Het is trouwens nogal moeilijk natte plekjes te vermijden deze dagen. De enige billijke voorspelling van het weer zou zijn: “Houdt U rekening met alles.”

Ik voel me op de fiets heen naar of terug van het werk vaak net een automobilist (zonder file dan, natuurlijk). Ik rijd gestaag door, zet mijn muziek op, en zing mee, net als een automobilist. Binnen een half uur ben ik waar ik zijn moet. Waarschijnlijk sneller nog dan een automobilist, gezien de tijdstippen van mijn reis. De muziek die ik kies voor bij het reizen is een heel ritueel, zogezegd een ‘gevoelig puntje’. Het is eigenlijk net zoiets als de juiste keuze aan cd’s in je auto hebben liggen. Zondagavond voor het begin van de week ga ik zitten en kies ik voor de week wat ik luisteren wil. Veel muziek verveelt me al als ik naar de digitale Windows-koffertjestitel kijk. Ik besloot deze keer maar eens een paar mapjes ‘onbekend album’ op mijn mp3-speler te zetten om mezelf te verrassen.

Aangenaam verrast was ik, toen ik het liedje hoorde dat ik niet kende. “Just breathe”, zong ze. Wat een krachtige en zelfverzekerde stem. Wat een creatieve melodie. Wat een vaardige rock. ‘Anna Nalick’ stond er op mijn schermpje. Ik dacht aan een vrouw type Melissa Etheridge, of Sheryl Crow of zoiets.

Bij nader onderzoek bleek het om een meisje van mijn leeftijd te gaan. Ze had gitaar leren spelen op de middelbare school en schreef haar eerste liedje toen ze in de vijfde zat. Bij het herbeluisteren van haar muziek klonken haar teksten ineens opvallend wijs. Ze heeft kennelijk in haar prille leven (laten we eerlijk zijn, met drie-en-twintig zijn we nog pril) alcoholistische vrienden, vriendinnen die steeds foute mannen vinden en liefdes die haar na een jaar nog in huilen doen uitbarsten doorstaan. En haar muziek heeft iets empathisch. Het is van een stijl die ik voor de gelegenheid maar even ‘troostmuziek’ noem. De zanger dan wel zangeres heeft iets meegemaakt dat vele anderen herkennen, zingt erover op een zalvende manier die het leed van lotgenoten verzacht en als je eigenlijk geen lotgenoot bent (en tot deze categorie behoor ik gelukkig veelvuldig) voel je je alsnog getroost voor leed dat je niet is overkomen. Andere exponenten van deze stijl zijn Feeder’s Comfort in Sound (de titel alleen al), Silverchair’s Neon Ballroom en K’s Choice’s Cocoon Crash. Het is adolescentenmuziek.

En ik luister ernaar, denk er iets van mezelf in te vinden, al weet ik dat het niet waar is. En fiets zo dromend door de regen naar huis.


July 12, 2007

Eemnes

Jan Fabius, Oude Kerk EemnesIk fiets te hard. Elke morgen vertrek ik te laat van huis, om vervolgens badend in het zweet en bijna buiten adem achterin Hilversum op de Vondellaan aan te komen. Ik heb me al voorgenomen eerder naar bed te gaan, vroeger op te staan, langer te slapen. Die tien minuten weet ik nooit te vinden om eerder van huis te gaan. Om 8.37 rijd ik Eemnes uit. Dat weet ik, want er staat een bordje Eemnes, en op het pand van Datalite op het bedrijventerrein staan altijd tijd, datum en temperatuur keurig aangegeven.

Maar ook als ik van het werk terug naar huis rijd fiets ik te hard. Ik weet eigenlijk niet hoe dat komt. Terwijl ik naar de Kings of Convenience luister fiets ik tot ik de pijn haast in mijn benen voel. Ik haal iedereen in. Ik denk dat het in mijn natuur zit. Ik geniet wel van de heide als ik erover fiets. Maar ik moet iedereen inhalen die ik tegenkom. Ik houd het niet achter iemand te blijven fietsen. De ene kant van de hei naar de andere doe ik in ongeveer 3 minuten.

Als ik Eemnes nader, zie ik haar skyline van de “andere” kant. Dichtstbij de kleine, Katholieke kerk, een sober bouwwerkje uit de tweede helft van de negentiende eeuw, en verder de grote, oude Hervormde Kerk. En terwijl het bedrijventerrein groter wordt, terwijl ik op het digitale scorebord van Datalite getallen begin te ontwaren, bedenk ik mij hoe de Katholieken in Eemnes er met de beeldenstorm ten tijde van de reformatie op achteruit zijn gegaan. Zij gingen vroeger naar de grote kerk, nu naar het kleintje, zo’n drie eeuwen later gebouwd. Het verschil in status en meters zijn vanaf waar ik fiets goed te zien. Onder de avondlucht, op het Europese platteland.


July 11, 2007

Komkommerteit

Bob de Bouwer
Sommige mensen hebben werkelijk teveel (creativi)tijd.

July 2007

Mo Tu We Th Fr Sa Su
Jun |  Today  | Aug
                  1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31               

Search this blog

Galleries

Most recent comments

  • Linda stop repeating yourself. You need help. by Viki on this entry
  • There were very good reasons for there being two separate taps in the UK, protection of the water su… by Bryan Hughes on this entry
  • I just found this having replaced the sensible separate channels mixer tap in my kitchen (as describ… by Duncan on this entry
  • OMG… instead of fighting we should discuss..!! http://www.aquantindia.com/ by Emma Clemantine on this entry
  • My business partners were searching for ATF 4473 (5300.9) Part 1 last year and were made aware of a … by Amie Colbert on this entry

Blog archive

Loading…

Not signed in
Sign in

Powered by BlogBuilder
© MMXIX