All entries for June 2007

June 30, 2007

Zonder titel

Magic SquareCeci n’est pas un sudoku.

June 25, 2007

A Mixed Feeler

The second half of 2007 is nearly over, and with it comes change again, difficult change. But maybe good change too? I’m feeling mixed about it, with increasing love, disgust, confusion. Aargh, I’m so sick of being conditioned by the city, for example. When I stand on an escalator, I wait patiently until I get to the top. But when the person in front of me starts to walk up along the moving steps, I move too. Everywhere I go I meet the masses. I walk quickly, avoiding them by stepping left and right. Conditioned like a machine. When someone suddenly stands still in front of me to make a turn, when someone moves slowly and without experience as might happen to a tourist unacquainted with the city’s madness, it angers me. People are no longer individuals for me, they have become a semi-liquid moving mass with a tag on them: Italian, American, German, French. People are only differentiated by their physical aspects; when I pass by a beautiful girl, I need to look her in the eyes as she passes me by, just to see if she sees me. There are a lot of beautiful girls in this city. I disgusts me to walk through narrow streets on weekend mornings, only aware of the powerful and sharp scent of piss. I hate the prostitutes that make ugly and primitive kissing noises as I pass them by, as if I were a beast, and that were to attract me. At night, shouting Americans, Catalans, Danes, walk by right underneath my window. The masses do not for a second leave me alone with myself. But how I love this city, the sunshine falling through the door of my balcony in the morning, old couples walking hand in hand, the interesting people you speak to at a party who know your home village. The flats of friends a minute’s walk from my house in one of the world’s liveliest city centres. Little squares where we sit for ages after we’ve finished our coffees, laughing at eachother’s hangovers. The beaches where I take a swim at night. The rooftop parties that the landlord is so good to tolerate. The aimed walk through a maze of little old town streets, because I have walked here a thousand times in the past year, it seems. And then to occassionally find a street that I haven’t seen yet, with things such as puppet shops. A connectedness with a place and a time that is hard to capture in words, is expressed by many little moments.

And in five days it shall be the past.

June 22, 2007

The Political Thought of Oliveres: No Moral Compromise

Arcadi OliveresA social-democrat and humanist of the purest kind, Arcadi Oliveres opinionates that we cannot allow to blur the line between clean and dirty when talking international politics and economics.

He was beyond a shade of doubt the most famous and probably most interesting professor that taught me here at the Universitat Autonoma de Barcelona. Even though an idealist, dreamer, and somewhat disorganised, he never allows compromise when denouncing corruption or nepotism in the international scene. He has faced the excesses of fascism and the oppressive nature of the totalitarian state when it deals with its opposition – he was there when prisoners were executed by the Franco regime during the early 1970s, an experience which, according to his book Contra la guerra y el hambre (Against War and Hunger), stills causes him nightmares.

For Oliveres, people and their rights come first, and however absurd it might seem at times, he tries to look beyond the official economic figures. He asks: how is it possible that rich countries demand ongoing trade liberalisation when they themselves liberalise and protect their markets just as it suits them, and calls this the starkest hypocricy. He notes that no rich country claimed to have the money to provide the entire world with basic water supplies, while months later these nations spent five times as much on the war in Iraq. He points out that the South actually sponsors the North through costly trade and international relations, sending each year four to five times more to the North through profits and debt relief, than the North sends to the South through official aid. He resents the fact that only three or four countries in the world have been committed to the 0,7% rule of development aid (set up in the 1970s!), calls this a total lack of solidarity, and notes that by now the percentage should really be around 3,5% to have any real effect. He questions immigration policy and cites Leontieff that only a sustained break of economic growth in the North can help the South out of misery. He is a realist, in the ideological sense. Perhaps more radically realistic than other thinkers that call themselves realists.

First Conference of Nations Without State
In November 2005, the First Meditterranean Conference of Nations Without State was held in Barcelona, on this photo Arcadi Oliveres to the far right.

Ideal types in order to make a point
Oliveres envisages a better world, or at least, the right direction towards it. The power of his thought is that he remains fixed towards that goal, without allowing the ideal to be watered down. When he proposes to be harsher with corporate tax evasion in Spain in order to pay the South back what the North took from it through unbalanced trade relations, he knows this will not happen today or tomorrow. Nonetheless, it does not prevent him from saying that it should if we want the entire world not to die from hunger and thirst, if we want to be the solidary “world citizens” that we call ourselves. He knows the army will not disappear anytime soon, still he feels the moral need to denounce it as a failing tool of social improvement.

All of this has with me at varied moments called up heavy protest from within: he is a dreamer, this is not real, this is a senseless comparison. Yet it is exactly the power of Oliveres’ political thought: he matches reality with his ideal types, does not avoid explaining what he thinks is just, and thus makes us ponder what is necessary to move towards improvement in this world which is far from being the best of all possible worlds.

June 20, 2007

Bezoek aan de cavas van Freixenet

Freixenet cavasIn de buurt van Barcelona zijn een heleboel dingen te zien en te bezoeken. Daarvoor neem je dan bijvoorbeeld de trein. Nog geen drie kwartier rijden en we zijn al in een gebied dat Penedès heet. De trein komt schokkend tot stilstand. Op een bordje staat St. Sadurni d’Anoia. Als we uitstappen schijnt een felle zon van ongeveer 32 graden ons in het gezicht. Balen dat ik mijn zonnebril niet mee heb genomen. Die is precies voor dit soort momenten.

Het is wel goed weer voor druiven, bijvoorbeeld. Het is vast ook geen toeval dat juist hier de cavas van Freixenet gesitueerd zijn. Ik dacht altijd dat cava het woord was voor een drankje dat erg lijkt op champagne. Dat is ook zo, maar het betekent dus ook nog iets anders. Misschien grot. Misschien kavel. Ik weet het niet precies, maar ze hebben er hier in elk geval veel van.

Het meisjesdeel van een jong paartje maakt een foto van ons voor de ingang van het hoofdkwartier. Het is een mooi oud gebouw. Wel erg bedrijfsachtig, Europese vlag enzo, mooi onderhouden gazonnetje, maar dat houdt op bij het hek. Daarachter een vrachtverkeerweg en de treinrails.

We wachten binnen op een zachte bank in de lobby. Het jonge paartje blijkt Nederlands te zijn. En een ander jong paartje ook, we horen ze zachtjes tegen elkaar praten. En nog een groep van vier mensen is ook Nederlands. Iedereen is Nederlands, alleen niet iedereen in ons groepje. We zijn ook Pools, Japans en Zwitsers.

Maar vlak voor de rondleiding begint stormt er een groep Amerikaanse scholieren binnen. Die komen met ons mee. Nu zijn de Amerikanen uit de VS de meerderheid. Dat gaat ze altijd met gemak af.

We krijgen een filmpje te zien over de geschiedenis. Het is een oud familiebedrijf. De koning is weleens op bezoek geweest. En Kim Basinger, Penelope Cruz en Gwyneth Palthrow zijn weleens het gezicht geweest van het product. Het gezicht in de reclames bedoel ik daarmee. Na het filmpje dalen we af naar kelders en grotten. Overal flessen, net als op het plaatje bij dit stukje. De mevrouw legt iets uit over het productieproces. Het klinkt ingewikkeld, ik begrijp er vanaf het begin al niets van. Uit onmacht ongeinteresseerd probeer ik het ook maar niet te begrijpen. De Amerikanen maken foto’s van elkaar, voor flessen poserend, voor vaten ook. Misschien stellen ze zich voor als het gezicht van dit product. Of misschien laten ze strakjes de foto’s gewoon aan hun ouders zien.

We mogen ook in een treintje. Die rijdt door andere delen van het ondergrondse magazijn. Er ligt heel veel cava hier. Tachtig procent van alle cava in heel Spanje, die naar het buitenland gaat. Door een raampje zien we testbuisjes in een laboratoriumpje, en een lopende band waarop kurken in flessen wordt gepropt. En aan het einde mogen we gratis een glaasje proeven. Daarna niet gratis een flesje kopen. Dat doen we maar.

Het dorpje naast de cavas van Freixenet is niet veel soeps. De werkers hebben een protestspandoek langs de weg opgehangen. Voor betere salarisregelingen. We stappen maar weer eens op de trein. Ik weet nog steeds niet wat de tweede betekenis van cava nou is.

June 15, 2007


The summer has started
The summer has started because I had my last exam today.
The summer has started because my diary said so.
The summer has started because for tomorrow my diary says nothing more.
The summer has started and I can finally starting taking things by the day.
The summer has started and I will have lots of things to do before I leave this city.
The summer has started yet the sun shines as strongly as yesterday.
The summer has started and the city hasn’t changed because of it.
The summer has started, my summer.
The summer has started and I guess I’ll need a day or two to realise it.
The summer has started and it looks like a delicious three-month gap full of promises.
The summer has started, ok, maybe less than two days.

June 14, 2007

Great Art History Competition

Who made me?

Welcome to the Great Art History Quiz, where today’s question is:

Who is the inventor of the tower depicted above? Something is not right about the image, what is it?

June 13, 2007


Raak me aan, mijn huid is
echt; verweerd en fysiek, maar
het enige symbool dat ik voort-
brengen kan. Ik als ik, niet anders.

Dagelijkse beslommering is mij
niet vreemd; ik zeg vaak stomme
dingen. Vergeef het mij, ik hoopte
maar dat in mijn ogen iets was,

dat je bijblijven zou, ik werp af
mijn leugenachtig lichaam, laat
achter mij deze brute wereld. Kom,
zie mij: eerlijk en zonder angst.

tussen Bordeaux en Barcelona, 12/2/07

June 12, 2007

Oude paarden uit de sloot

Oude paarden uit de sloot
Uit het archief: een paard wordt door brandweermannen uit een Eemnesser polderslootje getrokken (voorjaar 2006).

June 11, 2007

CIA Fails to Hide Its Ugly Character

Writing about web page

the CIA, one of AmericaHave a look at the map. The United States and their allies have, over the past few years, systematically deceived their citizens and us.

Cold and sinister are the first words that come up in me after I finish to read independent commissioner Marty’s second report on the secret CIA flights between 2002 and 2006. “Secret detentions and illegal transfers of detainees involving Council of Europe member states: second report” is the matter-of-factual title of this report, and it, Mr. Marty analyses what has been happening in a similar style, though obviously shocked by the CIA’s absolutely shameless and immoral attitude throughout the operation. If what we read is true, we might conclude that what US citizen and publicist Noami Wolf wrote in the Guardian in April – that the US have turned into a fascist state – has as a matter of fact become the grotesque truth.

A few slices from the report may make you understand how it horrified me reading this.

“Detainees were taken to their cells by strong people who wore black outfits, masks that covered their whole faces, and dark visors over their eyes. Clothes were cut up and torn off; many detainees were then kept naked for several weeks.”

“Detainees went through months of solitary confinement and extreme sensory deprivation in cramped cells, shackled and handcuffed at all times.”

“Detainees received unfamiliar food, like canned beef and rice, many only ate in order to give some warmth against cruel cold weather.”

“The air in many cells emanated from a ventilation hole in the ceiling, which was often controlled to produce extremes of temperature: sometimes so hot one would gasp for breath, sometimes freezing cold.”

Remember that all of this happened outside of any legal structure, all of the nazi-like perpetrators still walking around freely. It is a proven fact that totally innocent citizens have been subjected to these and various other forms of torture for months on end.

The US are rapidly losing credit as the world’s leader. They are turning into a hateful and hated militaristic regime – a thug state.

June 09, 2007

'Het salaris van de baas is een culturele kwestie'

Don Shepard, CEO bij AegonMaar weinig mensen zullen het gezicht hier links afgebeeld herkennen.

Wordt wakker. Wil men met twee benen in de maatschappij staan waarin wij leven, dan is het inmiddels zo ongeveer noodzakelijk mensen als Don Shepard, bestuursvoorzitter van Aegon, te kennen.

Dhr. Shepard verdiende in 2006 met afstand het hoogste topsalaris in Nederland. De leden van ons kabinet, topmensen van banken als ING of ABN Amro, en topvoetballers ver achter zich latend, kreeg dhr. Shepard het mooie bedrag van 6,35 miljoen euro overgemaakt voor bewezen diensten.

Ondanks de excessieve (en voortdurende) salarisstijgingen van ons land’s rijkste bazen, is er tot nog toe geen een keer met succes door aandeelhouders aan de bel getrokken. De regel is inmiddels allang vastgesteld op een jaarlijkse stijging die boven het gemiddelde en de inflatiecorrectie ligt, doorgaans boven de 10%. Dhr. Shepard kreeg in 2006 zelfs het dubbele ten opzichte van 2005.

De vaststelling van topsalarissen staat vandaag de dag totaal los van de maatschappelijke werkelijkheid, en beargumenteerbaar ook van de werkelijkheid binnen bedrijven. Het is immers maar de vraag of verdere salarisstijgingen een aantoonbaar gunstig effect hebben op de bedrijfsvoering; het uit te keren bedrag in beloningen voor een behaald doel kan uiteraard zo hoog gesteld worden als men haalbaar acht.

Toch zien de bestuurders die elkaar exorbitante bedragen toekennen voorlopig nog geen teken dat op tegengas duidt. Integendeel, zolang de waarde blijft stijgen kan het de aandeelhouders eigenlijk ook weinig schelen. “Het salaris van de baas, een optelsom van loon, bonus, pensioen en eventuele aandelen en opties, is een culturele kwestie,” zegt het ISS, een adviesbureau voor grootaandeelhouders. Nonsens. In geen enkel land acht men het acceptabel dat de bazen elkaar er mee weg laten komen in de kas te graaien, terwijl aandeelhouders te timide zijn om er iets van te zeggen. Tegelijkertijd worden banen geschrapt en de inkomenskloof vergroot, terwijl werknemers gedupeerd en onmachtig mogen toekijken.

Het wordt tijd voor een luider maatschappelijk geluid. Het kan niet zijn dat de sector zich zelf in de gaten houdt: dat heeft nooit en nergens gewerkt.

June 2007

Mo Tu We Th Fr Sa Su
May |  Today  | Jul
            1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30   

Search this blog


Most recent comments

  • fine job keep it up by Samson mwita simangwi on this entry
  • This is my solution. My basin has 2 taps! I have on the left a mixer tap with hot and cold water fro… by Sebastian on this entry
  • Reasons why I hate mixer taps – and always install two taps in my home: 1) When rinsing my teeth, I … by Jules on this entry
  • ANNOUNCEMENT! It has been discovered that there is more to life than mixer taps!!! by mini on this entry
  • ANNOUNCEMENT! It has been discovered that there is more to life than mixer taps!!! by mini on this entry

Blog archive


Not signed in
Sign in

Powered by BlogBuilder