July 16, 2007

Troostmuziek

Een week of twee geleden prees Martin Bril in de Volkskrant het vochtige bos van de zomer als een plek waar het goed toeven is. Een aankondiging van herfst die komen gaat, een mooi groen plekje in de schaduw. Maar: bossen die altijd nat zijn, zo raadde hij ons aan, kunnen we maar beter mijden als de pest. Die deugen niet.

Het bos waar ik deze dagen elke morgen doorheen rijd is altijd nat. Toch kom ik er twee maal daags naar terug. Het is trouwens nogal moeilijk natte plekjes te vermijden deze dagen. De enige billijke voorspelling van het weer zou zijn: “Houdt U rekening met alles.”

Ik voel me op de fiets heen naar of terug van het werk vaak net een automobilist (zonder file dan, natuurlijk). Ik rijd gestaag door, zet mijn muziek op, en zing mee, net als een automobilist. Binnen een half uur ben ik waar ik zijn moet. Waarschijnlijk sneller nog dan een automobilist, gezien de tijdstippen van mijn reis. De muziek die ik kies voor bij het reizen is een heel ritueel, zogezegd een ‘gevoelig puntje’. Het is eigenlijk net zoiets als de juiste keuze aan cd’s in je auto hebben liggen. Zondagavond voor het begin van de week ga ik zitten en kies ik voor de week wat ik luisteren wil. Veel muziek verveelt me al als ik naar de digitale Windows-koffertjestitel kijk. Ik besloot deze keer maar eens een paar mapjes ‘onbekend album’ op mijn mp3-speler te zetten om mezelf te verrassen.

Aangenaam verrast was ik, toen ik het liedje hoorde dat ik niet kende. “Just breathe”, zong ze. Wat een krachtige en zelfverzekerde stem. Wat een creatieve melodie. Wat een vaardige rock. ‘Anna Nalick’ stond er op mijn schermpje. Ik dacht aan een vrouw type Melissa Etheridge, of Sheryl Crow of zoiets.

Bij nader onderzoek bleek het om een meisje van mijn leeftijd te gaan. Ze had gitaar leren spelen op de middelbare school en schreef haar eerste liedje toen ze in de vijfde zat. Bij het herbeluisteren van haar muziek klonken haar teksten ineens opvallend wijs. Ze heeft kennelijk in haar prille leven (laten we eerlijk zijn, met drie-en-twintig zijn we nog pril) alcoholistische vrienden, vriendinnen die steeds foute mannen vinden en liefdes die haar na een jaar nog in huilen doen uitbarsten doorstaan. En haar muziek heeft iets empathisch. Het is van een stijl die ik voor de gelegenheid maar even ‘troostmuziek’ noem. De zanger dan wel zangeres heeft iets meegemaakt dat vele anderen herkennen, zingt erover op een zalvende manier die het leed van lotgenoten verzacht en als je eigenlijk geen lotgenoot bent (en tot deze categorie behoor ik gelukkig veelvuldig) voel je je alsnog getroost voor leed dat je niet is overkomen. Andere exponenten van deze stijl zijn Feeder’s Comfort in Sound (de titel alleen al), Silverchair’s Neon Ballroom en K’s Choice’s Cocoon Crash. Het is adolescentenmuziek.

En ik luister ernaar, denk er iets van mezelf in te vinden, al weet ik dat het niet waar is. En fiets zo dromend door de regen naar huis.


- No comments


Add a comment

Name
Email
Anti-Spam Question
My t-shirt is red. What colour is my t-shirt?
Anti-Spam Answer
Comment


Your IP address will be recorded. -

You can not use HTML, but you can use our special markup -

July 2007

Mo Tu We Th Fr Sa Su
Jun |  Today  | Aug
                  1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31               

Search this blog

Galleries

Most recent comments

  • Linda stop repeating yourself. You need help. by Viki on this entry
  • There were very good reasons for there being two separate taps in the UK, protection of the water su… by Bryan Hughes on this entry
  • I just found this having replaced the sensible separate channels mixer tap in my kitchen (as describ… by Duncan on this entry
  • OMG… instead of fighting we should discuss..!! http://www.aquantindia.com/ by Emma Clemantine on this entry
  • My business partners were searching for ATF 4473 (5300.9) Part 1 last year and were made aware of a … by Amie Colbert on this entry

Blog archive

Loading…

Not signed in
Sign in

Powered by BlogBuilder
© MMXIX