Favourite blogs for As Lonely As A Cloud

My favourites » Verita's blog

August 05, 2007

Dissertation: DONE–DED

ในที่สุด
หน้าที่ดิชั้นของการเป็นนักเรียนที่นี่ก็สำเร็จเสร็จสิ้น

เมื่อพิมพ์จุด full-stop สุดท้ายไปก็กู่ร้องตะโกนออกมาว่า เสร็จแล้ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว

มัน Full-Stop จริงๆ และ Fulfilling อย่างบอกไม่ถูก
หนึ่งร้อยสิบเอ็ดหน้ามันแลกมาด้วยอะไรหลายอย่างจริงๆ
น้ำตาล่ะ ความเครียดล่ะ
(มะเร็งด้วยหรือเปล่าก็ไม่รู้)

แต่หนึ่งร้อยสิบเอ็ดหน้านั้นทำให้เราได้มาซึ่งอะไรหลายอย่างเหมือนกัน
ความรู้ ความเข้าใจ (เพิ่มขึ้นนิดนึง ยิ่งเรียนยิ่งรู้ตัวว่าไม่รู้อะไรอีกมา้ก)
ที่สำคัญคือ ความสุข มันอิ่มมากจนบอกไม่ถูก

อิ่มมาก...จนถ้าให้ย้อนเวลากลับไปคงไม่ไหวแล้วล่ะค่ะ
เหนื่อย

วันพุธนี้คงจะไปหาซุปสุดน่ารักเพื่อพูดคุย ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายเพราะต้องนำโพรโพซัลไปให้อ่าน

ไว้จะถ่ายรูปมาให้ดู
ต้องขอขอบคุณเอ๊กซี่ล่วงหน้าที่อาสาเข้าไปเป็นตากล้องให้

I’m Happy Beyond Words!!!!!

Ps. Mom, let me take care of a few things here and I will be home soon!!!!!!


August 02, 2007

My heart still denies to let go

เพลง เข้ากันไม่ได้ ของมูซู (English Version)
คนเขียนเพลงเขียนขึ้นมาเพื่อชั้นโดยเฉพาะหรือเปล่า

One day, I woke up just to realize
That there is no more sunshine
And no more love in the sky…

Tried and tried to let go of what was mine.
Love that I thought was so fine
Keeps holding my heart,
won’t let go…


One kiss for good bye.
One touch for the last time.
Just one more chance to be in your life…

So deep, our love lies,
Brings tears to my eyes,
To realize we’re not meant for each other…

You walk right into reality
While my heart’s still wild and free,
Dreaming of love that’s not mine..

And now, we both chose our own lives.
Following our own Moonlights,

My heart still denies to let go…

http://www.ijigg.com/songs/V2DEGCFPB0


July 28, 2007

Did I really write this?

PRESCRIPT:

Cursing my computer and rummaging through files
which stare back from My Document,
I found this…

I wonder…
Did I really write it?

Images, vivid images come with the poem…
4 years have past. I was in my second year…
White and back uniform, white and black images…

I was young, well, younger…
Angered by everything, thinking I could change things…
Thinking that writing this could change things…

I still feel the same but I lost the flame I used to kindle in my heart…
it has been replaced by something… truly indescribable…
I learn to let go, and bear the unbearable…

Have I lost myself somewhere along the years?
I used to write poems
Now I’m writing poem-within-a-poems…
Have I lost it?

Cursing my computer and rummaging through files
which stare back from My Document,
I found this…

I wonder…
Did I really write it?

=============================================

*Ode to our honorable student *

by Verita Sriratana

Dear honorable student, most precious and true,

We thank for your presence: your duties are full,

To step late in class with your new Prada shoes,

And dad’s Mercedes waiting, hungrily, burning off fuel,

Grabbing gold Gucci bag and a neat Nokia phone.

In your well-manicured palms and red lighted head,

Lies all our future, the journey to the unknown-

Destinies to be encountered many years ahead,

Your hard foreign tongue which swallows our language,

Singing loud their culture, shyly mumbling ours,

Still, ‘tis great delight to see you’ve managed-

To throw away your time, valuable shopping hours,

And be cultivated by our own poor sake,

Sincerely yours, poor farmers with rakes.

*จดหมายแด่ท่านผู้ทรงเกียรติ *

เรียน นิสิตผู้ทรงเกียติ นักศึกษาผู้ทรงภูมิ

ขอบคุณท่านยิ่งที่เมตตาอาดูร

แบกแอกภารกิจอันหนักหนา เราเข้าใจ

เยื้องย่างเข้าห้อง สวมปราดาคู่ใหม่ ของแท้ สายเสมอ

เบนซ์พ่อรอหน้าตึก เผาไหม้น้ำมัน สูบควันอย่างกระหาย

ห้อยกระเป๋ากุชชี ถือโนเกียรุ่นล่ากรีดกราย

แต่ในทุกห้วงสำนึก ท่านคงตระหนักดี

ว่าในอุ้งมืออันเอี่ยมอ่อง เล็บมือทั้งสิบที่ทำมาอย่างดี

ในหัวแดงๆ ผ่านทั้งดัด ทั้งยืด ทั้งยี

ชีวิตของพวกเรา อนาคตอันไม่แน่นอน

ขึ้นอยู่กับท่านเพียงผู้เดียว

บางครั้งท่านหักหลัง

กลับกลืนกินภาษาเราด้วยลิ้นอันแข็งกร้าว

กู่ร้องก้องของเขาดี กลับอับอายว่าเราลาว

ภาษาเราไม่สวย แต่จริงใจ

แต่กระนั้น

เรายินดีที่ท่านอุตส่าห์ปลีกเวลาอันมีค่า เสียสละอย่างยิ่งใหญ่

มาเข้ารับการศึกษาเพื่อประโยชน์และความเจริญ

เราซึ้งใจ

ด้วยความเคารพอย่างสูง

ชาวนาตาดำ

=============================================

POSTSCRIPT:

Yes, I did write it…
And I’ve lost myself
And I’ve gained myself…
but only in a different equation…

If what the Greek sage said is true,
that try as you may, you’ll realize that you
can never step into the same river twice,

It is so…
That you can never step into the same poem twice…

I did write such a poem,

I still do.


July 26, 2007

Forgiveness

I said:

When you’ve forgiven yourself,
There’ll no one left for you to forgive
for no one can do you wrong.
No one can offend you with their wrath
nor with their words: “I hate you”
or “I won’t forgive you”
for they have no right to…
and for you’ve already forgiven them
when you’ve forgiven yourself.

But I also contradicted myself:

A fine statement, but I must add this…
for forgiveness does not come hand in hand
with oblivion.
I’ve forgiven myself, and I’ve forgiven you…
But I have never forgotten about me and you
When I’ve forgiven myself.
When you’ve forgiven yourself,
There’ll be no regrets.

I said:

The past, with all its pain and joy,
becomes a silhouette,
a part of the chiaroscuros
which highlights the present
for you’ve ceased being a part of the shade,
and, in turn started to shine in the here and now
when you’ve forgiven yourself.

But I also contradicted myself:

A great metaphor, but I must object,
For the shade of the past
still haunts my nights
and I still dream about the things
I have forgiven, hence,

Nothing have ever been forgotten
when you’ve forgiven yourself.


July 15, 2007

My answer to your question

Some things should remain abstract.

The wrinkled bark marks the moment,
and breathes in your breath and mine,
and absorbs the very essence—
of what we understand as happiness.

Some things should remain abstract.

How can we, people from different culture,
speaking different language,
(One with less intricate conjugation,
the other with less intricate intonation)
understand each other completely?

“How do we make sense of the abstract”,you asked,
A metaphysical question…
Try as I may, I just can’t find
a plausible answer.

Some things should remain abstract, I suppose.

The leaves sway and the sky are painted red,
by the lanterns of heaven—
Beauty, simple and pure.

Some things should remain abstract.

Ducklings snuggle under the wings of their mother,
How can they communicate the abstract—
Love and warmth, universal and true?

Some things should remain abstract.

Me and you?
Love, philosophy, knowledge, compassion, kindness,
Life?

Some things should definitely remain, abstractly…
abstract.

The wrinkled bark marks the moment,
and breathes in your breath and mine,
and absorbs the very essence—
of what we understand as happiness.

This is how we understand abstract…


July 10, 2007

Joss Stone IS soul

Yes, that’s the kind of music I’m talking about…


July 06, 2007

True Beauty

True Beauty

When you offer me your hand,
Which say, “Yes, I understand”

And when kindness from your eyes,
Touches me deep inside,

I know now where it lies-
This true beauty.

In a lingering tune,
In the mellow full moon,
In the joy of a mother,
Beholding no other,
Than her new born child.

In the rain which swells a farmer’s heart,
In patches of sweet-smelling grass,
Tender and mild,
Which bow,
To mark that spot you’ve been sitting.

In the veins on a father’s hand,
Which hardens in a fist,
As he commands,
That his son be punished.

In the quick embraces,
Before the party starts,
The clanging of the glasses,
As friends wash them afterwards.

Beauty lies not in French perfume,
Nor on smoothly painted faces.
Beauty is not to be crooned,
Nor attained
in any expenses.
Beauty can never be sought in any outlets,
Or fancy malls.

Come closer so my breath will tell you,
How beauty is natural like air.
It is always there.

Lean on me so my pulse will tell you,
How beauty is natural like love.
It always comes,
When you least expect it.

There,
Can you feel it?

Can you feel it
When I hold your strong hand,
And say, “I know you understand”

And when tears brim in my eyes,
As they reach the sublime…

Do you know now where it lies-
This true beauty?


July 04, 2007

Tell me what we're gonna do now

You don’t have to make your mind up
I just wanna take my time with you
If that’s alright

Oh forgive me if I get too shy but
maybe you’re the reason why
I’m feelin’ butterflies

Somethin’ bout the look in your eyes
Oooh it just makes me feel so right

Well you’re my boy
You’re my joy
You’re my dream
I’m for ya
I adore you
you’re everything that I need
I love how you love me
If I’m made for you
you’re made for me
It’s too good to be
So tell me what we’re gonna do now

Funny how my world keeps spinnin’
sometimes you can be so silly
You know just how to make me laugh

You’re skin is so lovely
When you touch me
I know that you got my back

I feel so safe when you hold me
It’s like you know me

Well you’re my boy
You’re my joy
You’re my dream
I’m for ya
I adore you
you’re everything that I need
I love how you love me
If I’m made for you
you’re made for me
It’s too good to be
So tell me what we’re gonna do now

Oh right now
See baby I love how you make me smile
Don’t leave
Please stay awhile
Let’s make this happen
I don’t care how

Right now lets stay in the present
Can’t worry bout tomorrow cause today is a blessin’
The world in a state of aggression
I find calm in you
I see my mom in you
It’s like a feelin’ in da stomach
when you want it so bad
If you keep keepin’ it fresh
it ain’t gonna go bad
I been through the valley of love
Rolled the shores of cali
just to find peace of mind
Lookin’ to the sky
askin’ for at least a sign
Beautiful you came at such a decent time
when we combine
it’s like good food and wine
Flavorful yet refined
you remind me of the divine
So easy
Love can be lost and then found, like Stevie
I just love havin’ you around
you wearin’ a gown
I’m wearin’ a crown
pound for pound
we the freshest couple in town

Well you’re my boy
You’re my joy
You’re my dream
I’m for ya
I adore you
you’re everything that I need
I love how you love me
If I’m made for you
you’re made for me
It’s too good to be
Tell me what we’re gonna do

Tell me what we’re gonna do now


June 25, 2007

Chapter 4, done

หลังจากที่ทำงานอย่างบ้าคลั่งติดต่อกันเป็นเวลานาน
ไม่ได้ไปเที่ยวไหนกับใครเขาเล้ย
ดิฉันก็เขียนวิทยานิพนธ์จบไปทั้งหมดหมื่นหกพันคำกว่าๆ
ถือเป็นความสำเร็จที่แลกมาด้วยเหงื่อจริงๆ

เหลืออีกสองบทเท่านั้นก็จะได้กลับบ้าน

เอ้า สู้ตายค่ะ
เหลือเฮือกสุดท้ายสองเฮือก (ใหญ่มาก) เท่านั้นนนนนนนนนน

Mom and everyone at home,
I’m getting closer and closer to the day when we will be happily together!! haha

wait for me!!

Radc

June 22, 2007

I have my own Nissan and Coat of Arms

Introducing the Nissan Verita.

A European masterpiece that is a marriage of timeless design and modern amenities. The Nissan Verita is created for those who wish to make their own personal statement. At any cost.

A fusion of innovative convenience and classic features.
The Nissan Verita.

mynissan

ก็รู้อยู่ว่า ชื่อชั้นกลายเป็นชื่อรุ่นของรถไป
แต่เมื่อวานเพิ่งมาเห็นรถจริงๆ
ก็สวยน่ารักดีอยู่ ทำทรงทำสีย้อนยุคเป็นรีโทรล่ะ
คาดว่าคนที่ชอบออสตินคงจะชอบรถทรงนี้

Veritas

นี่ก็เครื่องหมาย coat of arms ชื่อชั้น คนส่งมาให้ไปเจอะเข้าที่เวปฮาร์วาร์ด
รู้สึกตัวเองพิเศษขึ้นมาทันใด มีทั้งรถ มีทั้งตรา
แต่ดิซเซอร์ไม่ถึงไหนไหนไหนไหนไหน5555555555555

I, Verita, am slacking again
อู้งานมาเล่นเกมส์ออนไลน์บ้างล่ะ
เดินเล่นนอนหลับทำตัวไร้ประโยชน์บ้างล่ะ
ดูข่าวไปก็ก่นด่าทักกี้ไปบ้างล่ะ
อ่านบลอคชาวบ้านและอัพบลอคอย่างนี้บ้างล่ะ

ไปดีกว่า
เข้ามาเขียนอะไรไร้สาระแล้วจากไป ฮ่าฮ่า

คิดถึงทุกคนนะจ๊ะ


June 12, 2007

Sadness

I think letting go is not as hard as it seemed at first…
Now I’m trying to let go of everything…
but there’s a paradox in this act…

Why do we have to struggle, then, if letting go is the key?
Why do I have to attain this degree when I should be living on bare necessities in some hermitage…?

Indian Philosophy may provide the answer.. everything develops in its own way, in its own stages…

Not yet a Sanyasi, haven’t accomplished anything in life to share with others or contribute to the good of others, I will have to do what I have to do…

Then, where does this sadness come from?
It comes from my not being to get the big picture… or I do grasp it but find myself not willing to accept it…

Yeah,
I finally realise that life is just a solitary trail towards nothingness.

We come alone, we finally leave this world alone.
To cling on to loved ones is natural.
To be deeply attached with families and friends and objects…
is very natural.

But blindedly doing so can sometimes cloud the fact that, to our dismay, everything comes and goes.

To see through all that, to understand mutability, makes you feel utterly miserable…at first… this is the cause of my sadness…
for I think I’m currently on this stage.. The basic stage…

I feel sad riding on the bus missing home
or seeing friends off at the rail station

I feel utterly sad seeing the changes visible on the faces of people I love on the photos they’ve sent…

I feel worried reading the news about the political situation in Thailand

I feel worried when I sit thinking about my work and my studies…

I feel scared of losing my loved ones… afraid that they would be snatched away from me by their own wrath or claws of death

One of the Buddha’s most brilliant disciples said that to solve a problem, you must look at the roots where it stems from…

Mr Keats tried… in his own way

============================================

But when the melancholy fit shall fall
Sudden from heaven like a weeping cloud,
That fosters the droop-headed flowers all,
And hides the green hill in an April shroud;
Then glut thy sorrow on a morning rose,
Or on the rainbow of the salt sand-wave,
Or on the wealth of globed peonies;
Or if thy mistress some rich anger shows,
Imprison her soft hand, and let her rave,
And feed deep, deep upon her peerless eyes.

She dwells with Beauty -Beauty that must die;
And Joy, whose hand is ever at his lips
Bidding adieu; and aching Pleasure nigh,
Turning to poison while the bee-mouth sips:
Ay, in the very temple of Delight
Veiled Melancholy has her sovran shrine,
Though seen of none save him whose strenuous tongue
Can burst Joy’s grape against his palate fine:
His soul shall taste the sadness of her might,
And be among her cloudy trophies hung.

==========================================

But Mr Keat’s still lost in his trying to get rid of this melancholy thing…
since he still believes that extreme pain can be compensated by exteme joy… he does not get the picture that there is no such thing as an extreme joy or an extreme pain…

Sadness stems from ignorance…
I’m sad because I’m stuck in this humanly ignorance…

Lost in the very “maya” or illusion which propels the sale of anti-ageing cream, fancy cosmetics, and the like…

The very “maya” which makes me feel extremely stressed when it comes to work at hand…

Sadness… what does it yield in the end?

The ultimate stage would be to feel deeply content.

To be awaken and let the tide brings whatever it brings…
let time take us to wherever it takes us…

I hope I can attain that contentment…
and you too, my family and friends…


June 11, 2007

Chapter Three done and Half Way there!!

Woolf is back in business!!

Chapter Three, done…(just ten minutes ago)
and that means I have now completed half of my oeuvre…

I know there’s hard work ahead
but my spirits are high!!

Thank you mom for your e-mails
and friends for all the support…

Missing everyone back home na ka

veritasriratana

June 06, 2007

I'm letting you go now.

I’m letting you go now.
I’m letting you go.

I’ve clung to you for so long,
now I release you from my mind,
Though my love for you is ever strong,
Though you’re one of a kind.

I wish you happiness life can give,
peace of mind and mind of peace,
And more and more should you receive,
from others who would never cease,
to give you love.

I can never hold another,
the way I have held you.
nor gaze upon another,
for all I see is you.
You’re in everything I do-
though you’re not at all aware
that you’re the only one I care.

I will invest all my life,
my joy, sorrow, hope and sweat,
in oeuvre for others, though this strife-
slowly turns my heart… cold dead.

Do not ask me, years ahead,
why I’m still on my own,
my life without you, years ahead,
means walking all alone.

Letting go of your hand,
I wish that it would be-
softly in that of the man,
who would forever be,
worthy of your affection,
and of mine.
You see,

I’m letting you go now.
I’m letting you go.

If love means letting go,
Mine will grow deeper, deeper still,

Life’s rippling tide can only show,
what time can never, ever kill.

letgo


June 05, 2007

How can you mend?

นี่แหละคือความเสียใจ

ชอบเพลงนี้จัง

ปล อิ๊ป เราว่าจะไม่เปิดแล้วล่ะ แต่มันอดไม่ได้:)


June 04, 2007

Self–love and Wisdom

วันอาทิตย์ได้มีโอกาสไปทำบุญที่วัดป่าสันติธรรม เมืองวอร์ริค
เนื่องในวันวิสาขบูชา ร่วมกับสมาคมนักเรียนไทยที่วอร์ริคมา

temple

ก็จะขอส่งบุญและสันติทางจิตใจให้
พ่อแม่ ครอบครัว
ครูบาอาจารย์
และเพื่อนๆ ทุกคนโดยทั่วหน้า ค่ะ

meprostrate

หลังเวียนเทียน
ก็จิตใจผ่องแผ้วเบิกบาน
ยามได้นมัสการพระพุทธ
บูชาพระธรรมคำสอน
ระลึกถึงคุณพระสงฆ์

vesakh

เดินเข่าอย่างสวยงาม (บรรยากาศดีมากเลยวันนี้ อากาศร้อนทำให้นึกถึงที่บ้าน)

templ2

ฟังหลวงพ่อท่านเทศน์แล้ว รู้สึกว่าธรรมะและคำเทศน์นั้นเป็น nourishment ทางจิตใจอย่างที่ท่านว่าจริงๆ เรานั่งเรียนนั่งทำงานบางทีก็ละเลยอาหารทางจิตที่จะทำให้ชีวิตเราสงบสุข มีปัญญาที่จะกำหนดรู้ทันการเปลี่ยนแปลงและความไม่เที่ยงทั้งหลายทั้งปวง ตั้งใจไว้ว่าเราจะต้องพยายามไม่ละเลยตรงจุดนี้

ข้อที่รู้สึกว่าเป็นประเด็นที่ควรนำมาใช้กับชีวิตดิฉันตอนนี้คือ

ข้อแรก
เรื่อง Self-love ซึ่งหลวงพ่อท่านว่าเป็นคนละเรื่องกับ being selfish
การรักตัวเอง การหวังดีกับตัวเอง นั้นสำคัญ
เพราะถ้าเราไม่มีตรงนี้แล้ว
เราจะทำประโยชน์หรือเผื่อแผ่ความรักความหวังดีแด่ผู้อื่นได้อย่างไร

กลับมาคิดดู
การปล่อยให้ตัวเองเครียด (ซึ่งเพิ่งเครียด... อีกแล้ว แค่เมื่อประมาณห้านาทีที่แล้วที่กำลังนั่งปั่นงาน) การกดดันตัวเองมากจนเกินไป การอดหลับอดนอน ไม่สนใจสภาพร่างกายและจิตใจตัวเองนั้น ถือเป็นการเบียดเบียนตัวเอง
การละทิ้งงานเพื่อมานั่งพินิจดูสิ่งปรุงแต่งทางอารมณ์ นั้นไม่ใช่เรื่องเห็นแก่ตัว
จริงๆ แล้วการละทิ้งทุกสิ่ง อย่างที่เจ้าชายฮินดูผู้หนึ่ง
(ผู้ซึ่งวันหนึ่ง วันที่เราระลึกถึงในนามวิสาขบูชา ได้บรรลุถึงพุทธิปัญญา)
ได้กระทำไปนั้น หาใช่เรื่องเห็นแก่ตัวแต่อย่างใด

ข้อที่สอง
การมีสติ และปัญญาจากการปลงมรณังสังขาร
แลเห็นความไม่เที่ยงของทุกสิ่งทุกอย่าง

เพราะที่ผ่านมา จิตใจว้าวุ่นวิตกอยู่กับเรื่องการเมืองของประเทศไทยเหลือเกิน
(หลักฐานอยู่ที่เอนทรีของวันที่ 29 พฤษภาคม ด้านล่าง จะก้าวร้าวอะไรล่ะ)

มีการเก็บมาไม่พอใจคนที่ความคิดเห็นไม่เหมือนตัวเองบ้างล่ะ
หงุดหงิดบ้างล่ะที่ต้องจัดการกับอะไรหลายสิ่งหลายอย่างที่ตอนนั้นรู้สึกว่าขัดหูขวางตา

ทั้งที่จริงๆ แล้วการเมืองเป็นสิ่งไม่เที่ยง อย่าว่าแต่การเมืองเลย
ชีวิตคนเรามีเกิดมีดับ แก่แล้วแก่เลยไม่มีวันถอยหลังกลับ
เซลล์ผิวหนังของเราเปลี่ยนไปทุกเสี้ยวของเสี้ยวของเศษเสี้ยววินาที
นับประสาอะไรกับความคิดของเราที่โลดแล่นไปมาอย่างที่วูลฟ์แสดงให้เห็น

ดังนั้นจะเอาอะไรกับโลกนี้มากคะ
และจะยึดติดอะไรมากมาย (บอกตัวเองไว้!! วริตตา)

(จริงๆ ต้องสารภาพว่า การ let go มันทำยากมาก
เพราะเมื่อเช้าขณะนั่งรถไปวัดยังอดไม่ได้ที่จะพูดถึงหรือ ”เปรย” เรื่องการเมือง กว่าจะตั้งสติสำรวมใจได้นั้นก็แทบจะข้ามธรณีประตูวัดไปกราบพระประธาน)

ภาวะการตามจิตไม่ทัน หรือการไม่ครองสติให้มั่นนี้
เป็นปัญหาใหญ่ของดิฉันจริงๆ

สองข้อนี้ต้องพยายามปรับปรุงด่วน
ใครที่มีข้อแนะนำอะไรดีดีหรือข้อคิดเห็นเรื่องนี้อย่างไร
ก็ขอให้แบ่งปันแนะนำกันมาบ้างนะคะ

สวัสดี

peace

คุณแม่โน้ต (แกดูไม่อ้วนจริงๆ ไม่ต้องคิดมาก)
ลูกหวานเย็น และป้าอิ๊ป กำลังทำบุญตักบาตรร่วมกัน

meip

กับหญิงไทยใจงาม Miss Angel in Disguise :P


May 29, 2007

The Wizard of Words must die!!

The Wizard of Words

จักรวรรดินิยม
การควบคุมทางความคิดมิได้ตั้งขึ้นได้ด้วยการใช้กำลังบีบบังคับ
ตรงกันข้าม กระบวนการดังกล่าวเป็นการใช้เหตุผลอย่างสุดขั้ว
และผู้มีอำนาจคือผู้ที่สามารถควบคุมเกมส์ทางภาษาและความคิด

ภาษาคือทุกสิ่ง
เจ้าแห่งอำนาจ เจ้าแห่งจักรวรรดิ คือเจ้าแห่งภาษา

ด้วยมิใช่กระบวนการนี้ดอกหรือที่ทำให้คำนิยาม ”ยุโรป” หรือ ”ตะวันตก” ที่แท้จริงแล้วเป็นคำว่างเปล่า เป็นสิ่งสร้าง
สามารถดำรงอำนาจเหนือพื้นที่อื่นของโลก
”ตะวันออก” กลายเป็นดินแดนสนธยาที่ไร้ประวัติศาสตร์ และมืดมนจมปลักอยู่แต่ empty time ไม่มีพัฒนาการตามขั้นตอนการพัฒนาสู่สิ่งสร้างที่เรียกว่า
ความสมัยใหม่ อันเป็นสิ่งที่เจ้าแห่งภาษาได้บัญญัติไว้ว่าผูกขาดอยู่เฉพาะกับภูมิภาคของผู้คนหัวทองตาฟ้า

นั่นคืออดีต และจะมีประโยชน์อะไรเล่าหากทฤษฎีโพสต์โคโลเนียลไม่สามารถนำมาใช้มองเหตุการณ์ปัจจุบัน

จักรวรรดินิยม
การควบคุมทางความคิดมิได้ตั้งขึ้นได้ด้วยการใช้กำลังบีบบังคับ
ตรงกันข้าม กระบวนการดังกล่าวเป็นการใช้เหตุผลอย่างสุดขั้ว
และผู้มีอำนาจคือผู้ที่สามารถควบคุมเกมส์ทางภาษาและความคิด

ภาษาคือทุกสิ่ง
ปรัชญาการคิดของกรีกตั้งแต่อริสโตเติล การแยกสองสิ่งออกจากกัน ก กับ สิ่งที่ไม่ใช่ ก เป็นบ่อเกิดของการเรียนรู้โดยการแยกโลกนี้ออกเป็นขั้วตรงข้าม
ขาว ตรงข้ามกับ ดำ
ดี ตรงข้ามกับ ชั่ว
ประชาธิปไตย ตรงข้ามกับ ทรราชย์
สัญญาประชาคม ตรงข้ามกับ ระบอบกษัตริย์
การเลือกตั้ง ตรงข้ามกับ รัฐประหาร

เจ้าแห่งอำนาจ เจ้าแห่งจักรวรรดิ คือเจ้าแห่งภาษา
มันน่าสับสนเหลือเกินเมื่อทรราชย์แปะป้ายตนเองในทิศทางที่ตรงกันข้าม

การนำสัตว์ปีกไปแลกเครื่องบินเพื่อได้รับมาซึ่งใบปริญญาทางเศรษฐศาสตร์
เพื่อแสดงว่าตนได้การยอมรับ
คือการเล่นกับระบบสัญลักษณ์

การใส่สีไปในคำว่า ”ประชาธิปไตยของมหาชน”
เพื่อทำให้ประชาชนไขว้เขวสับสน
คือการเล่นกับระบบภาษา

เราจะตกอยู่ใต้จักรวรรดินี้ไปนานเท่าใด

เพื่อให้เข้ากับสถานการณ์ตอนนี้ พ่อมดที่ลี้ภัยอยู่กรุงลอนดอน
เราก็ต้องพูดภาษาที่เข้ากับบริบทของอังกฤษ

ลองมาคิดดู
เราต่างเป็น คาลิบานในบทละคร เดอะ เทมเพสต์ ของ เชคสเปียร์
ที่ในที่สุดก็ต้องตะหนักถึงข้อความจริงที่ว่า
จะปลดแอกทางความคิดได้นั้น ลำพังจะฆ่าหรือทำลายพรอสเพโรไม่ได้
ต้อง ”เผา” ภาษาของพรอสเพโรอย่างเดียว

Having first seized his books; or with a log
Batter his skull, or paunch him with a stake,
Or cut his weasand with thy knife. Remember
First to possess his books, for without them
He’s but a sot, as I am, nor hath not
One spirit to command—they all do hate him
As rootedly as I. Burn but his books.

จักรวรรดินิยม
การควบคุมทางความคิดมิได้ตั้งขึ้นได้ด้วยการใช้กำลังบีบบังคับ
ตรงกันข้าม กระบวนการดังกล่าวเป็นการใช้เหตุผลอย่างสุดขั้ว
และผู้มีอำนาจคือผู้ที่สามารถควบคุมเกมส์ทางภาษาและความคิด

ภาษาคือทุกสิ่ง
เจ้าแห่งอำนาจ เจ้าแห่งจักรวรรดิ คือเจ้าแห่งภาษา

พรุ่งนี้ชี้ชะตา
ขอให้อย่าฆ่าพรอสเพโรแต่กาย

หากล้มล้างลึกไปถึงราก
และทำลายฤทธิ์แห่งภาษาอันจอมปลอมให้สิ้นซาก!!

I call for TRUE decolonization!!


May 27, 2007

Still on my mind

What’s your favourite song in all His Majesty’s musical composition?

Mine is “Still on my mind” or ในดวงใจนิรันดร์

For several reasons… to name a few…

The song speaks for my heart, that’s one… :)
The melody is perfect, that’s one…
The language is beautiful, needless to say that His Majesty was the One who composed the original lyrics in English Himself…
And the translation by Prof. Dr. Prasert (whom I dearly admire)
is just superb…

Just wanna share this with you
This is for someone
who is and will be ever, and ever
still on my mind

-----------------------------------------------

Still on my mind

Click here to listen:

http://tools.wikimedia.de/~gmaxwell/jorbis/JOrbisPlayer.php?path=StillonMyMind.ogg&wiki=th

Music Score and Lyrics
by H.M. King Bhumibol Adulyadej

I can’t get you off my mind,
However I try,
The flame kindled in my heart,
Keeps burning high…

Though time has the power to quell,
It really cannot dispel,
The magic touch of your hand
So gentle in mine…

When night’s curtain starts to fall,
And light fades away,
My thoughts fly back to that day
You were so near…

This song will never end…
And time we cannot suspend,
You’ll be ever, and ever

Still on my mind

เพลงพระราชนิพนธ์ ในดวงใจนิรันดร์
คำร้อง: ศาสตราจารย์ ดร.ประเสริฐ ณ นคร

อยากลืมลืมรักลืมมิลง
กลับพะวงหลงเพ้อเงา
เปรียบปานเพลิงรักรุมสุมเศร้า
เปลี่ยวเปล่าร้าวรอน

แต่เพียงกาลเวลาอันหมุนเวียน
ฤาอาจผลัดเปลี่ยนเบียนรักคลอน
รสรักจากกร กอดสวมกร
ยังถาวรติดเตือน

เมื่อยามอาทิตย์ลอยคล้อยต่ำ
ย่ำยามท้องฟ้าเลือน
ยังหวังเชยชิดกันฉันเพื่อน
ติดเตือนตรึงใจ

สุดประพันธ์บรรเลงให้ครบครัน
วันอาจจะผ่านเวียนผันไป
รักนั้นจะเนาแน่นแฟ้น

ในดวงใจนิรันดร์


May 24, 2007

B–Day Party Highlights

งานวันแต่งงาน เอ้ย วันคล้ายวันเกิดของดิชั้นและคุณอุ๊ปอิ๊ปสนุกสนานและน่าประทับใจก็ด้วยความน่ารักของเพื่อนๆ ทุกคนในวอร์ริค

ขอบคุณมากๆ นะทุกคน ขอบคุณสำหรับมิตรภาพ
ขอบคุณสำหรับคำอวยพร การ์ด ดอกไม้ เค้ก และของขวัญ:)

Thank you guys for making our b-day such a blast!

นี่คือรูปไฮไลท์

ตัดเค้กร่วมกัน

ป้อนเค้กกันสวยสวย

ชักภาพหมู่ (ก่อนที่เอซี มิลานจะทำประตูได้สวยงาม555)
ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนมากนะจ๊ะ

กับสาวงามทั้งสามท่าน

ครัวอิ๊ปจะแตกก็เพราะพวกเรา

Thanks Guys!!!

thank you, my beloved flatmates:)

thank you Cindy and Thunj

N’Ply, you’re my real Bro now na
Judy, thanks for coming:) Best of luck with your essay!!

กับโจเซฟ แจคสัน เพื่อนร่วมเอกคนเดียวที่สามารถทิ้งงานมาได้ (คนอื่นหัวฟูฟูฟู 55)

ขอบคุณทุกคนมากๆ อีกครั้งนะจ๊ะ
Thanks for the best B-day party eva!
Let’s party again next time!!

Love you all lots


May 23, 2007

24!! I love my life

แม้วันเกิดปีนี้เราไม่ได้อยู่พร้อมหน้า แต่ใจเราก็ส่งถึงกันนะคะ จุ๊กกรู้
(ทำไม 24 แล้วยังติงต๊องเหมือนเดิม)

Po and Mom, thank you for giving me such a wonderful life!!
คิดถึงพ่อ Mom คุณย่า ป้าต้อย ลุงจุง วิตตี้ จันทน์หอม เอนเจล มากๆ ค่ะ
รอหน่อยนะ เดี๋ยวก็กลับบ้านแล้ว


May 22, 2007

Happy B–day:)

Just wanna be the first one to greet you…

IP

Let’s Partae tomorrow!!